Garip… Bazen hiç beklemediğiniz bir anda karşı karşıya kaldığınız olayları garipsersiniz. Bazen anlam veremediğiniz insanları, davranışları ve gelişmeleri… Doğru bildiğiniz bir yöntemle sonuç alamadığınızda da garipsersiniz. Umulmadık sonuçlar karşısında inanmakta zorlanırsınız. Hayal kırıklığına uğratan olaylar ve insanlar için yine aynı kelimeyi söylersiniz: Ne garip! Bazen de başkaları sizi garip görür. Yaşananlar gerçekten çok garip geliyor insana. Hele insanın kendisine yakın gördüğü insanların davranışlarını garipsemesi, buna karşılık kendisinin de anlaşılmadığını hissetmesi… İnsanlığın erdem haritasında nice renk, nice güzellik vardır. Engin okyanusların derinlikleri, şelalelerin huzur veren sesi, fırtınaların hırçınlığı içinde bile insanın vakur duruşu vardır. Bütün bunlara rağmen hayatı yalnızca “ben” merkezli görmek ne garip değil mi? Korkuların, hırsların, endişelerin ve beklentilerin kol gezdiği bir dünyada insan onurunu rencide etmek, insanları sıkıntıya sokmak ne kadar garip… Gariplikler, garabetler ve garibanlar… Vatanından, memleketinden uzak kalandır gariban. Bulunduğu ortama yabancı kalandır gariban. Tanımadığı insanların arasında yalnızlığını hissedendir gariban. Kendi yurdunda bile kendisini yalnız hissedendir gariban. Sevgiden, merhametten, sıcak bir yuvadan mahrum kalandır gariban. Gurbette olandır gariban. Bütün sıkıntılara, zorluklara ve dışlanmışlıklara rağmen onurlu ve ilkeli yaşamaya çalışan insan da bazen başkalarının gözünde “garip” görünür. Ama asıl gariplik nedir? İnsanların desteğiyle güç sahibi olduktan sonra o insanları unutmak… Hak edene hakkını vermemek… Bir insanın hakkını lütufmuş gibi sunmak… Dünü unutmak, yarını düşünmemek… İşte bunlar anlaşılması güç garipliklerdir. İyi ki insanın içinde aklın ve maddenin yanlışlarını düzeltebilecek dostlar vardır: Gönül, vicdan, merhamet, teslimiyet, şefkat, sevgi ve sabır… Bunlar olmasaydı, insan öfkesinin ve önyargılarının esiri olsaydı; kendisine ve çevresine zarar verseydi, güzelim hayatlar kararsaydı… İşte o zaman hayat ne kadar garip, ne kadar ağır olurdu. Akıl önemlidir. Ama asıl önemli olan aklıselimi kullanabilmektir. Tarih boyunca iyiler, düşünürler ve mucitler zaman zaman anlaşılamadı. Yaşarken garip karşılanan nice insanın değeri sonradan anlaşıldı. Peki garip olan onlar mıydı? Yoksa gerçeği geç anlayanlar mı? Hayatın bütün garipliklerini olgunlukla karşılayabilmek; güzeli örnek almak, ilkelerden taviz vermemek ve bıkmadan: “Bu da geçer ya hu…” diyebilmek gerekir. Asıl mesele, yaşadıklarımızdan ders çıkararak hayatı anlamlandırabilmektir. Hüzün tarlalarında bile mutluluk tohumu serpebilmek… Bütün engellere rağmen yeniden umutla: “Merhaba hayat!” diyebilmek… Ne olursa olsun insan değerlidir. Çirkinliklerin arasında güzelliği görebilmek, güzellikleri çoğaltabilmek gerekir. Ayrık otlarıyla dolu bir tarlada şifa veren otu görememek de ayrı bir garipliktir. İyi, doğru ve güzel olanı yaşatabildiğimiz ölçüde insanlık kapısı açılır ve hayat anlam kazanır. Ve insan sonunda kendisine şu soruyu sorar: Sahi… Gariplik nerede? Garip kimdir acaba?Garip…

Bazen hiç beklemediğiniz bir anda karşı karşıya kaldığınız olayları garipsersiniz. Bazen anlam veremediğiniz insanları, davranışları ve gelişmeleri…

Doğru bildiğiniz bir yöntemle sonuç alamadığınızda da garipsersiniz. Umulmadık sonuçlar karşısında inanmakta zorlanırsınız. Hayal kırıklığına uğratan olaylar ve insanlar için yine aynı kelimeyi söylersiniz:

Bazen de başkaları sizi garip görür.

Yaşananlar gerçekten çok garip geliyor insana. Hele insanın kendisine yakın gördüğü insanların davranışlarını garipsemesi, buna karşılık kendisinin de anlaşılmadığını hissetmesi…

İnsanlığın erdem haritasında nice renk, nice güzellik vardır. Engin okyanusların derinlikleri, şelalelerin huzur veren sesi, fırtınaların hırçınlığı içinde bile insanın vakur duruşu vardır.

Bütün bunlara rağmen hayatı yalnızca “ben” merkezli görmek ne garip değil mi?

Korkuların, hırsların, endişelerin ve beklentilerin kol gezdiği bir dünyada insan onurunu rencide etmek, insanları sıkıntıya sokmak ne kadar garip…

Gariplikler, garabetler ve garibanlar…

Vatanından, memleketinden uzak kalandır gariban.

Bulunduğu ortama yabancı kalandır gariban.

Tanımadığı insanların arasında yalnızlığını hissedendir gariban.

Kendi yurdunda bile kendisini yalnız hissedendir gariban.

Sevgiden, merhametten, sıcak bir yuvadan mahrum kalandır gariban.

Bütün sıkıntılara, zorluklara ve dışlanmışlıklara rağmen onurlu ve ilkeli yaşamaya çalışan insan da bazen başkalarının gözünde “garip” görünür.

İnsanların desteğiyle güç sahibi olduktan sonra o insanları unutmak…

Hak edene hakkını vermemek…

Bir insanın hakkını lütufmuş gibi sunmak…

Dünü unutmak, yarını düşünmemek…

İşte bunlar anlaşılması güç garipliklerdir.

İyi ki insanın içinde aklın ve maddenin yanlışlarını düzeltebilecek dostlar vardır:

Gönül, vicdan, merhamet, teslimiyet, şefkat, sevgi ve sabır…

Bunlar olmasaydı, insan öfkesinin ve önyargılarının esiri olsaydı; kendisine ve çevresine zarar verseydi, güzelim hayatlar kararsaydı…

İşte o zaman hayat ne kadar garip, ne kadar ağır olurdu.

Ama asıl önemli olan aklıselimi kullanabilmektir.

Tarih boyunca iyiler, düşünürler ve mucitler zaman zaman anlaşılamadı. Yaşarken garip karşılanan nice insanın değeri sonradan anlaşıldı.

Peki garip olan onlar mıydı?

Yoksa gerçeği geç anlayanlar mı?

Hayatın bütün garipliklerini olgunlukla karşılayabilmek; güzeli örnek almak, ilkelerden taviz vermemek ve bıkmadan:

Asıl mesele, yaşadıklarımızdan ders çıkararak hayatı anlamlandırabilmektir.

Hüzün tarlalarında bile mutluluk tohumu serpebilmek…

Bütün engellere rağmen yeniden umutla:

Ne olursa olsun insan değerlidir.

Çirkinliklerin arasında güzelliği görebilmek, güzellikleri çoğaltabilmek gerekir. Ayrık otlarıyla dolu bir tarlada şifa veren otu görememek de ayrı bir garipliktir.

İyi, doğru ve güzel olanı yaşatabildiğimiz ölçüde insanlık kapısı açılır ve hayat anlam kazanır.

Ve insan sonunda kendisine şu soruyu sorar: