Kâinatta hiçbir şey başıboş ve anlamsız değildir. Allah-u Teâlâ’nın muhatabı kâinatın halifesi olan insandır. Hz. Adem ile başlayan dünya hayatında Peygamberler vasıtasıyla hayat insana öğretilmiştir. İnsan başıboş yaratılmamıştır, insanın her şeyin emrine sunulduğu haliyle sorumlulukları ve yetkileri vardır. Birçok şey insanla anlamlıdır denilebilir.

İnsan hayatı öğrenme, uygulama, tefekkür, tezekkür, muhakeme süreci ile kendisi, kendisi dışındakiler ve dünyada iyi ve kötü ile birlikte şeytanla imtihan olduğu bir zaman diliminde her iki cihana yönelik semeresinin olduğu bir süreçtir.

İlk insandan beri ilklerin iyi yönden temsilcileri Habil gibi, kötülüklerin de temsilcileri Kabil gibi günümüze kadar gelmiştir. Bu süreç tarihin sıfırından kıyamet kopana kadar da devem edecektir. Dolayısıyla güzelleştirenleri de çirkinleştirenleri de tarih, Peygamberlere indirilen Kitap ve Sahifeler yıllara inat hafızalarda canlı tutmuştur.

İnsan için hayat muayyen bir dönemi kapsamakla beraber kazanımları ile geride bırakacağı ölümsüz eserlerle, bu dünyadaki kazandıkları ile her iki cihanı kazanmak veya kazanmamakla karşı karşıyadır.

Hayat doğumla başlayan kısa veya uzun bir dönem olduğuna göre asıl olan da sadece şekil olarak insan olmamaktır. İnsan elbette hayatını idame için say edecektir, çalışacaktır. Ama kafasına göre mi, bencilce mi, nefsi mi, keyfi mi, sınırsızca hırs ile mi, yarını, başkalarını, dünyayı, kendini düşünmeden… mi sorusunu sormak bile akil olan insana zarardır.

Fani olduğunu düşünerek hayatı dolu dolu yaşayarak bir noktada hayatı ölümsüzleştirmek, insan bedenen ölen birçok örnek insan gibi geride bıraktıkları eserle ölümsüz olabilir. İşte bunun için doğmadan önce bile bu sürecin çok iyi öğretilmesi, desinlerden, şekilden öte olması gerekir.

Her şeye, mala, mülke, makama, tıka basa bir hayata gözü ve karnı doyurmak ile bu hayatın tartısı bozulmuş. Hayatın bir imtihan olduğu şuuru ile hak, adalet, kanaatkârlık, sabır, şükür, imtihan sırrı öncelikleri unutulmamalıdır.

Hayatı güzelleştirmek için paylaşmanın, arkadaşlığın, dostluğun, kardeşliğin eksenindeki hasbilik, muhabbet, hürmet, merhamet, sadakat, vefa, güven, kanaatkârlık… gibi bir bahçenin renga renk, desen desen gönül alıcı çiçekleridir hayatı anlamlı kılan…

Asıl değerlerimiz bunlardır. Maalesef bugün yaşadığımız sorunların temeli de bunları kaybetmemizdir.

Kazanılanlar cebi doldurmuyorsa, karın-göz-gönül doymuyorsa, tatminsizlik had noktada ise, hırsla dahası isteniyorsa, varlık huzur vermiyorsa, düne göre teknoloji, bilişim parmak ucunda hayatı kolaylaştırırken mutluluk vermiyorsa…

Kendimize değer vererek kaybedilen yılları, hasbi bir yaklaşım çerçevesinde hayatı anlamlandırma adına hasletlerimizi, hassasiyetlerimizi, değerlerimizi, duygularımızı yeniden kazanma fırsatını gelin birlikte kendimize, insanlığa yeniden tanımlayarak kendimizi formatlayarak yeni bir program tanımlayalım kendimize.

Kâinat, hayat için su, güneş, temiz hava İnsana yetecek kadarken gelin maddi ve manevi alanımızı, başkalarının alanını, dünyayı daraltmayalım ve kirletmeyelim. Unutmayalım ki öldürülmeyen tek şey ölümdür.

Kendimize, insanlığa ve kâinata daha iyi davranmak temennisiyle…