Etraf toz duman, gün yok ki Türkiye dıştan gelen tehditler, sorunlarla ilgili açıklamalarda bulunmasın, hamlelerde bulunmasın, en azından kendini savunmasın, sorunlar birbirini kovalıyor, birbirini kovalayan hamleler, etrafımız adeta ateş çemberi…

Suriye, Irak, Azerbaycan, Ermenistan, Yunanistan, Güney Kıbrıs Rum kesimi, İran, Filistin (Kudüs, Mescid-i Aksa), Doğu Türkistan, Kafkasya-Türk Cumhuriyetleri Akdeniz- Karadeniz-Ege doğalgaz-petrol- kıta sahanlığı), mülteci, savaş göç, sınır güvenliği, pkk-ypg-pyd-daiş-fetö…gibi terör örgütleri; İsrail, ABD; AB ülkeleri ki özellikle Fransa, Rusya, Kanada… gibi ülkelerle yaşanan sorunlar, Avusturya başta olmak üzere Balkanlar; Arabistan, BAE, Kuveyt, Mısır, Libya, Lübnan, Somali, Yemen, Çin… gibi ülkeler başta olmak üzere Arap Dünyası, Ortadoğu, Afganistan, Asya ve Afrika; Türkiye’nin askeri üretimde yerli ve milli üretim ile tercih edilen ülkeler arasında yer alması, başta İHA ve SİHA olmak üzere durdurulamayan Türkiye…

Yani dış ilişkilerde say say bitmeyen sorunlar…

Peki, Türkiye neden bu kadar çok yönlü saldırı altında?

Türkiye bu sorunlar karşısında teslim olmalı mı, geri adım atmalı mı?

Bu hale nasıl gelindi?

AB’nin, AET’nin geçmişi aslında 1950’lili yıllar kadar yakın değil. Osmanlı İmparatorluğu’nun Avrupa’ya ayak basması Avrupalıların böyle bir birlik kurmasını kaçınılamaz hale getirmiştir. Bu birliktelik Haçlı zihniyeti ile bu yapıyı daha da perçinlemiştir. Osmanlı İmparatorluğu korkusu ile Avrupa din eksenli hareket ederek bir ortaklık kurarak Avrupa, bu yapıyı daha sonra din eksenli ekonomik, sosyal, güvenlik topluluğu haline getirmiştir.

Hadise böyle iken Osmanlı İmparatorluğunda körü körüne taklitçi ve özenti halinde olan Avrupa hayranlığı aslında ülkeyi hiç de iyi hallere götürmemiş, bilakis Batı taklitçiliği ve hayranlığı parçalanma, tefrika gibi çıkmazların içerisine girme sürecini hızlandırmıştır.

1957 yılında Avrupa’nın birlikteliğine iki yıl sonra Türkiye baş vurmuştur. Bu süreçte Avrupa bizden değilsin git şunları yap, şunları değiştir, daha uyumlu ol, kanunlarını değiştir gibi şartlar, zorlamalar; tavizler istemiştir.

AB 1189 yılında Türkiye’ye üyelik şartları için KopenhagKriterlerini sunmuştur. Buradaki temel şart demokrasi, insan hakları, hukukun üstünlüğü gibi temel kavramlar öncelik arz etmiştir. Daha sonra da 1997 yılında Lüksemburg Zirvesinde Türkiye geri plana atıldığından Türkiye, AB ilişkilerini askıya almıştır. 2000’li yılların başından itibaren Türkiye’nin AB ülkesi olma süreci hız kazanmasına rağmen kriterleri Türkiye kadar olmayan birçok ülke AB ülkesi olarak kabul edilmişken Türkiye hala AB ülkesi olmamıştır. Bunun gizlenen temel nedeni de Türkiye dışında AB7de başka Müslüman ülkenin olmamasıdır.

AB kurucu ülkeleri başlangıçta Almanya, Belçika, Fransa, Hollanda, İtalya ve Lüksemburg. Sonra da İngiltere, Avusturya, Bulgaristan, Çek Cumhuriyeti, Danimarka, Estonya, Finlandiya, Hırvatistan, İrlanda, ispanya, İsveç, Güney Kıbrıs, Litvanya, Letonya, Lüksemburg, Macaristan, Malta, Polonya, Portekiz, Romanya, Slovakya, Slovenya ve Yunanistan iken Bosna Hersek ve Kosova resmi aday ülke olarak kabul edilmiştir. Şu an yirmi yedi AB ülkesi bulunmaktadır. Bununla birlikte aday ülkeler de mevcuttur. İngiltere -Birleşik Krallık da AB’ye artık sırtını dönmüştür.İtalya gibi ülkeler de korona virüs sonrası AB konusunda artık temkinli konuşmaya başlamıştır.

Hal böyle iken Türkiye AB kriterlerine çok yaklaşmışken, AB; Türkiye’yi kaybetmemek, Türkiye’yi başka yapılara girmesine de zemin hazırlamamak için ne Türkiye’ye tamamen kapılarını kapatmakta ne de Türkiye’ye kolaylık göstermektedir. Oysa Türkiye, AB’ye girebilmek için çok şey yapmış ve tavizler de vermiştir.

AB kuruluşunda yer alan demokrasi, insan hakları ve hukuk için hiç de samimi değildir. Ab ülkelerinin bu konuda anladıkları bu bahanelerle sömürgecilik, müdahale, savaş çıkararak petrol gibi yer altı kaynakları ile kendilerini güçlü kılmak ve topraklarını genişletmektir. AB’nin yaptıkları barbarlık, çifte standarttır. İşte Irak’ın, Suriye’nin, Azerbaycan’ın, Doğu Türkistan’ın, Filistin’in, Bosna Hersek’in, İslam Coğrafyasının içler acısı hali…

Türkiye’ye gelince…AB’nin bu samimiyetsiz ve çok yüzlü hali adeta sırıtıyor. 1959 yılından Ab ülkeleri ve Türkiye penceresine bakıldığında adaletsizlikler, zulümler, çifte standartlar görülecektir. Türkiye’deki darbelerin, terörün, ayrıştırmanın, ambargonun, çatışmaların arkasında maalesef AB Ülkeleri ve yandaşları ABD; İsrail ve Rusya gibi ülkeler vardır. Bu saatten itibaren kendi içerisinde eriyen AB’nin sonu yaklaşmaktadır. Günışığı arşivinde Kalem’in AB ile ilgili yazıları mevcuttur.

Yunanistan’ın Türkiye’ye karşı tutumunda ve silah ambargosu uygulamasında AB’nin samimiyetsizliği, Kıbrıs’taki yüzsüzlüğü, Azerbaycan’daki Ermeni katliamına karşı ortak olması bu birliğin taraflı olduğunun açık göstergesidir.

Sadece AB mi? NATO, BM, AGİT Minsk Grubu gibi daha birçok uluslara arası kuruluşlar maalesef çifte standardın ötesine gidemiyorlar.

İşte etraf toz dumanken AB’nin suç ortağı ABD, İsrail ve Rusya… ile demokrasi, insan hakları, hukuk adına getirdiği dehşet tablo bu…

Türkiye ise önce IMF ile sorunlarını çözdü, Türkiye içerisinde ve sınırda her türlü darbe, teröre geçit vermedi, dünya beşten büyüktür ve one minute dedi. Başta askeri mühimmat ve yer altı kaynakları adına milli ve yerli sloganı ile etrafta olanlara duyarsız kalmadı, neyime lazım tarzı takılmadı sorun bu…

Canavar merhametten, masumiyetten, saflıktan, sakinlikten, sessizlikten anlamaz, üstelik mağduriyetleri seri haline getirir, tavizi korku olarak kabul eder ve taviz de tavizi getirir.

Rüzgar, gök gürültüsü yağmurun, gece karanlığı aydınlığın, bulanık su arı ve duru olmanın habercisidir.

Türkiye’nin desteği ile Azerbaycan ve Kıbrıs yeniden bir araya gelmenin habercisidir.

Kıbrıs, Azerbaycan, Kafkaslar, Balkanlar artık bizden ırak olmayıp bize yakin olacaktır.

Bu vesile ile demokrasi adına her şeye rağmen Kıbrıs’taki seçimleri kazanan Ersin Tatar’a ve Kıbrıs’a, hain Ermenilere dur diyen Aliyev’e ve Can Azerbaycan’a SELAM OLSUN…